Nauki przyrodnicze
MENU
STRONA GŁÓWNA
Przyroda polska
Zdjęcia natury
Fizyka teoretyczna
Biologia teoretyczna
Biochemia
Biologia molekularna
Ornitologia
Rośliny Polski
Botanika
Zoologia
Internetowe ZOO
Związki czynne roślin
Pierwiastki
chemiczne
Chemia nieorg.
Chemia organiczna
Ciekawostki
biologiczne
Ciekawostki
fizyczne
Ciekawostki
chemiczne
Ciekawe książki
Ciekawe strony www
Słownik

INFO
INFO O AUTORZE
KONTAKT

Słownik przyrodniczy

Dipol elektryczny

Dipol elektryczny - układ dwóch ładunków o jednakowych wartościach (q) i przeciwnych znakach, które są oddalone od siebie o pewną odległość (d). Dipol elektryczny charakteryzowany jest przez moment dipolowy p = qd.
Istnieją również dipole magnetyczne. Każde źródło pola magnetycznego (np. magnes) jest takim dipolem, gdyż zawsze można wyróżnić w nim dwa przeciwne, oddalone od siebie bieguny (północny i południowy).

Długość Plancka

Długość Plancka - przypuszczalnie najkrótszy możliwy do przebycia dystans w przestrzeni. Znaczy to, że jeśli przestrzeń ma strukturę regularną i ziarnistą (dyskretną), to jest to rozmiar liniowy kwantu przestrzeni, z którego wielokrotności składają się wszystkie większe odcinki.
Wartość długości Plancka to około 1,6 x 10-35 metra. Oblicza się ją mnożąc stałą Plancka (h) przez stałą grawitacyjną (G), dzieląc to przez dwa pi razy prędkość światła (c) do potęgi trzeciej. Na końcu, z całego tego ułamka wyciąga się pierwiastek.

DNA

DNA - kwas deoksyrybonukleinowy. Stanowi on uniwersalny, trwały nośnik informacji genetycznej w organizmach żywych.
Składa się z dwóch nici, które owijają się wokół siebie w prawoskrętną, podwójną helisę. Każda nić jest polimerem (właściwie polikondensatem) złożonym z monomerów: nukleotydów.
Każdy nukleotyd składa się z reszty fosforanowej, deoksyrybozy i dowolnej z czterech zasad azotowych: adeniny (A), cytozyny (C), tyminy (T) i guaniny (G).
Zewnętrzną część podwójnej helisy budują reszty fosforanowe z deoksyrybozą. Wewnątrz niej następuje oddziaływanie zasad azotowych z 2 helis za pomocą wiązań wodorowych z utworzeniem par A-T lub G-C. To oddziaływanie i dopasowanie stabilizuje strukturę DNA i jest kluczowe w procesie podwajania materiału genetycznego (na jednej nici dobudowywana jest druga) i odczytu informacji genetycznej.
Każdy gatunek ma charakterystyczną, unikalną sekwencję nukleotydów DNA. Dlatego gatunki różnią się od siebie. Różnią się również swoim DNA osobniki tego samego gatunku, ale w mniejszym stopniu.

 Autor wortalu: Maciej Panczykowski, Copyright © 2003-2018 by Maciej Panczykowski