Nauki przyrodnicze
MENU
STRONA GŁÓWNA
Przyroda polska
Zdjęcia natury
Fizyka teoretyczna
Biologia teoretyczna
Biochemia
Biologia molekularna
Ornitologia
Rośliny Polski
Botanika
Zoologia
Internetowe ZOO
Związki czynne roślin
Pierwiastki
chemiczne
Chemia nieorg.
Chemia organiczna
Ciekawostki
biologiczne
Ciekawostki
fizyczne
Ciekawostki
chemiczne
Ciekawe książki
Ciekawe strony www
Słownik

INFO
INFO O AUTORZE
KONTAKT

Do działu: ZWIĄZKI CZYNNE ROŚLIN →

Szałwia lekarska
(łac. Salvia officinalis)


Szałwia używana była już w starożytności. Egipcjanie sprzed wieków dodawali ją do pokarmów, by zwiększyć liczebność populacji po epidemiach. Starożytni Rzymianie uważali ją za świętą, miała strzec ich zdrowia i cnót domowych. Ukuli oni wtedy przysłowie, które przyjęło się też w dawnej Polsce: „U kogo szałwia w ogrodzie, tego śmierć nie ubodzie”. Nazwa „salvia” pochodzi od łacińskiego słowa „salvare”, co znaczy leczyć, zbawiać, ratować.

Surowiec: liść
Zawarte substancje: tujon (typ: monoterpen), cyneol, kamfora, borneol, pinen, karnozol, kwas oleanolowy, kwas ursolowy, germanikol, garbniki katechinowe (do 8%).
Działanie: odkażające (często stosowana do płukania gardła przy anginie, działa nawet na gronkowce złociste), przeciwzapalne, przeciwpotne (stosowana np. przy nocnych potach u gruźlików), pobudzające trawienie.


tujon

← Poprzednia   Następna →
 Autor wortalu: Maciej Panczykowski, Copyright © 2003-2018 by Maciej Panczykowski