Nauki przyrodnicze
MENU
STRONA GŁÓWNA
Przyroda polska
Zdjęcia natury
Fizyka teoretyczna
Biologia teoretyczna
Biochemia
Biologia molekularna
Ornitologia
Rośliny Polski
Botanika
Zoologia
Internetowe ZOO
Związki czynne roślin
Pierwiastki
chemiczne
Chemia nieorg.
Chemia organiczna
Ciekawostki
biologiczne
Ciekawostki
fizyczne
Ciekawostki
chemiczne
Ciekawe książki
Ciekawe strony www
Słownik

INFO
INFO O AUTORZE
KONTAKT

Do działu: PIERWIASTKI CHEMICZNE →

Tellur
(liczba atomowa: 52)

Symbol chemiczny: Te
Nazwa łacińska: Tellurium
Nazwa angielska: Tellurium
Pochodzenie nazwy: od łacińskiego słowa Tellus, znaczącego "Ziemia".
Odkrycie: 1782 r. przez Niemca - Franza Müllera von Reichensteina
Gęstość (g/cm3): 6,25
Właściwości fizyczne: półmetal, tworzy 2 odmiany alotropowe: tellur krystaliczny (kruchy, srebrzystobiały o metalicznym połysku) i brązowoczarny tellur bezpostaciowy.
Typowa wartościowość: 4
Stopnie utlenienia: +6, +4, -2
Aktywność chemiczna: średnia, reaguje łatwo z fluorem, chlorem i litowcami (tellurki), po podgrzaniu z tlenem i wodorem. Rozpuszcza się w kwasach utleniających i zasadach.
Temperatura topnienia (0C): 450
Temperatura wrzenia (0C): 988
Typ przewodzenia: przewodnik (tellur krystaliczny)
Właściwości magnetyczne: diamagnetyk
Powszechność w skorupie ziemskiej (%wag): 2 x 10-7
Powszechność w organizmie ludzkim (%wag): -
Liczba znanych izotopów: 33 w tym trwałych: 8
Zastosowanie: jako dodatek do ołowiu nadający mu twardość i odporność na czynniki chemiczne. Związki telluru stosowane są do barwienia szkła na niebiesko, do produkcji detektorów podczerwieni (tellurek ołowiu PbTe) oraz jako środki owadobójcze.

← Poprzednia  Następna →
 Autor wortalu: Maciej Panczykowski, Copyright © 2003-2018 by Maciej Panczykowski