Nauki przyrodnicze
MENU
STRONA GŁÓWNA
Przyroda polska
Zdjęcia natury
Fizyka teoretyczna
Biologia teoretyczna
Biochemia
Biologia molekularna
Ornitologia
Rośliny Polski
Botanika
Zoologia
Internetowe ZOO
Związki czynne roślin
Pierwiastki
chemiczne
Chemia nieorg.
Chemia organiczna
Ciekawostki
biologiczne
Ciekawostki
fizyczne
Ciekawostki
chemiczne
Ciekawe książki
Ciekawe strony www
Słownik

INFO
INFO O AUTORZE
KONTAKT

Do działu: PIERWIASTKI CHEMICZNE →

Antymon
(liczba atomowa: 51)

Symbol chemiczny: Sb
Nazwa łacińska: Stibium
Nazwa angielska: Antimony
Pochodzenie nazwy: od greckich słów: anti, znaczącego "anty, przeciw" i monos, znaczącego "pojedynczy". Antymon w przyrodzie towarzyszy zwykle rudom arsenu i bizmutu.
Odkrycie: 1450 r. przez Niemca - Basila Valentine'a
Gęstość (g/cm3): 6,69
Właściwości fizyczne: półmetal, tworzy 3 odmiany alotropowe: antymon metaliczny, antymon żółty, antymon czarny.
Typowa wartościowość: 3
Stopnie utlenienia: +5, +3, -3
Aktywność chemiczna: średnia, reaguje łatwo z fluorowcami, po podgrzaniu z tlenem, siarką, metalami (antymonki) i wodorem. Rozpuszcza się w kwasie solnym i siarkowym.
Temperatura topnienia (0C): 630,6
Temperatura wrzenia (0C): 1590
Typ przewodzenia: przewodnik (antymon metaliczny)
Właściwości magnetyczne: diamagnetyk
Powszechność w skorupie ziemskiej (%wag): 0,0001
Powszechność w organizmie ludzkim (%wag): -
Liczba znanych izotopów: 30 w tym trwałych: 2
Zastosowanie: wchodzi w skład stopów czcionkowych i łożyskowych. Czysty antymon używany jest do wyrobu fotokomórek i termoogniw. Związki antymonu stosuje się w medycynie (tlenek III), do wyrobu emalii (tlenek V), zapałek (siarczki) oraz przy wulkanizacji kauczuku (siarczki).

← Poprzednia  Następna →
 Autor wortalu: Maciej Panczykowski, Copyright © 2003-2018 by Maciej Panczykowski