Symbol chemiczny: B
Nazwa łacińska: Borum
Nazwa angielska: Boron
Pochodzenie nazwy: od nazwy jednej z jego soli - boraksu. Boraks po arabsku znaczy "biały".
Odkrycie: 1808 r. przez Francuów - Josepha Gay-Lussaca i Louisa Thenarda
Gęstość (g/cm3): 2,35
Właściwości fizyczne: półmetal, czarnoszarej barwy, twardy
Typowa wartościowość: 3
Stopnie utlenienia: +3
Aktywność chemiczna: niska, w wysokich temperaturach reaguje z tlenem, azotem, fluorowcami, kwasem azotowym i mocnymi zasadami.
Temperatura topnienia (0C): 2100
Temperatura wrzenia (0C): 3700
Typ przewodzenia: izolator
Właściwości magnetyczne: diamagnetyk
Powszechność w skorupie ziemskiej (%wag): 0,0009
Powszechność w organizmie ludzkim (%wag): 0,00002
Liczba znanych izotopów: 9 w tym trwałych: 2
Zastosowanie: jako dodatek do stali, zwiększający jej twardość. Związki boru są stosowane do wyrobu szkła, emalii i lutowania (boraks), do dezynfekcji (kwas borowy), jako środek ścierny (węglik boru) i jako paliwo rakietowe (borowodory). Azotek boru (BN) jest drugą pod względem twardości znaną człowiekowi substancją, po diamencie, więc używa się go do wyrobu ostrzy narzędzi skrawających.
|
