Nauki przyrodnicze
MENU
STRONA GŁÓWNA
Przyroda polska
Zdjęcia natury
Fizyka teoretyczna
Biologia teoretyczna
Biochemia
Biologia molekularna
Ornitologia
Rośliny Polski
Botanika
Zoologia
Internetowe ZOO
Związki czynne roślin
Pierwiastki
chemiczne
Chemia nieorg.
Chemia organiczna
Ciekawostki
biologiczne
Ciekawostki
fizyczne
Ciekawostki
chemiczne
Ciekawe książki
Ciekawe strony www
Słownik

INFO
INFO O AUTORZE
KONTAKT

Do działu: BIOLOGIA MOLEKULARNA →

Splicing

Wiemy, że w materiale genetycznym prokariontów istnieją tylko geny ciągłe, czyli niezawierające żadnych wtrętów niekodującej nic informacji.
Natomiast, geny eukariontów takie wtręty zwykle zawierają. Noszą one nazwę intronów. Powstały w wyniku transkrypcji hn RNA eukariontów, zawiera również sekwencje intronowe, które rozdzielają od siebie egzony - właściwe odcinki, kodujące informację o strukturze wynikowego białka (zob. rys.1).

hn RNA
Rys.1. Schemat hn RNA Eucaryota. Widoczne 2 egzony i intron.

Egzony są z reguły krótkie. Mają długość od 150-300 nukleotydów. Introny mają natomiast duży zakres zmienności, a najdłuższe z nich sięgają nawet 60 000 nukleotydów. W procesie usuwania intronów z eukariotycznego hn RNA, czyli w splicingu, uczestniczy wiele białek, tworzących duży konglomerat zwany spliceosomem. W wyniku splicingu, surowy wynik eukariotycznej transkrypcji - hn RNA, zamieniony zostaje na mRNA, składający się tylko z egzonów, których kolejność na nim jest taka sama jak na hn RNA i DNA.
Kawałki istotnych informacji zostają więc spojone razem i na końcowym etapie nie obserwujemy już żadnych zbędnych wtrętów (zob. rys.2).

splicing
Rys.2. Schemat splicingu.

Powstały w wyniku splicingu mRNA, opuszcza jądro komórkowe i kieruje się do cytoplazmy, gdzie zostaje poddany procesowi translacji, czyli tłumaczenia na sekwencję białka.

MACIEJ PANCZYKOWSKI

 Autor wortalu: Maciej Panczykowski, Copyright © 2003-2018 by Maciej Panczykowski