Nauki przyrodnicze
MENU
STRONA GŁÓWNA
Przyroda polska
Zdjęcia natury
Fizyka teoretyczna
Biologia teoretyczna
Biochemia
Biologia molekularna
Ornitologia
Rośliny Polski
Botanika
Zoologia
Internetowe ZOO
Związki czynne roślin
Pierwiastki
chemiczne
Chemia nieorg.
Chemia organiczna
Ciekawostki
biologiczne
Ciekawostki
fizyczne
Ciekawostki
chemiczne
Ciekawe książki
Ciekawe strony www
Słownik

INFO
INFO O AUTORZE
KONTAKT

Do działu: BIOLOGIA MOLEKULARNA →

Choroba Parkinsona

Choroba Parkinsona to postępująca choroba zwyrodnieniowa mózgu. Zapadają na nią najczęściej osoby powyżej 60 roku życia, choć zdarzają się chorzy poniżej czterdziestki. W Polsce na chorobę Parkinsona cierpi 60 tysięcy ludzi, a odsetek Europejczyków powyżej 60 roku życia, których dotknęło to schorzenie, wynosi 1,6%.

Choroba opisywana w tym artykule wzięła swoją nazwę od nazwiska angielskiego lekarza - Johna Parkinsona, który w 1817 roku jako pierwszy opisał jej objawy. Nazwał ją wtedy drżączką poraźną.

Bezpośrednią przyczyną choroby Parkinsona jest obumieranie neuronów w części mózgu noszącej nazwę: istota czarna. Objawy pojawiają się dopiero po zaniku około 80% neuronów tej struktury. Wraz z ich degradacją, obniża się w istocie czarnej poziom charakterystycznego dla niej chemicznego przekaźnika sygnału między neuronami - dopaminy.
Istota czarna uczestniczy przede wszystkim w wymianie informacji pomiędzy mięśniami a mózgiem, zatem jej obumieranie i braki dopaminy dają głównie objawy ze strony układu ruchowego. Są to przede wszystkim:
  • spowolnienie i zubożenie ruchów
  • trudności z rozpoczęciem ruchów
  • wzmożone napięcie mięśni
  • trudności z utrzymaniem równowagi
  • drżenie spoczynkowe dłoni (u 75% pacjentów)
  • przodopochylenie ciała
  • twarz pozbawiona mimiki
  • niewyraźna i cicha mowa
  • ślinotok i napady potliwości
  • bardzo drobne pismo
Jak dotąd, wiadomo, że choroba Parkinsona może zostać wywołana przez czynniki genetyczne (rzadko), zatrucie tlenkiem węgla, manganem lub neuroleptykami, częste infekcje czy też urazy głowy.
Nie jest znany mechanizm molekularny, który jest bezpośrednio odpowiedzialny za obumieranie neuronów istoty czarnej, a może on być wspólny dla wszystkich wymienionych powyżej przyczyn.

Wskutek tej niewiedzy, leczenie choroby Parkinsona ma głównie charakter objawowy (usuwanie objawów, nie przyczyn choroby) i przebiega według kilku strategii:
  • uzupełnianie brakującej dopaminy przez podanie jej prekursora (L-dopa), który potrafi przenikać przez barierę krew-mózg.
  • inhibicja enzymów: COMT i monoaminooksydazy-B, które to rozkładają dopaminę. Stosuje się tu selegilinę, entakapon i tolkapon.
  • podanie substancji naśladującej działanie dopaminy. Stosowane są tu: bromokryptyna, ropinirol i pramipexol.
Niestety, leczenie objawowe nie hamuje postępu choroby i daje zazwyczaj efekty uboczne.
Duże nadzieje wiąże się z nowoczesnymi metodami leczenia: operacyjnym niszczeniem drobnych części mózgu celem zniesienia uporczywego drżenia lub przeszczepianiem do istoty czarnej fragmentów tkanki płodowej.

Choroba Parkinsona nie jest śmiertelna, ale z czasem prowadzi do inwalidztwa i znacznego obniżenia jakości życia.

MACIEJ PANCZYKOWSKI

 Autor wortalu: Maciej Panczykowski, Copyright © 2003-2018 by Maciej Panczykowski