Nauki przyrodnicze
MENU
STRONA GŁÓWNA
Przyroda polska
Zdjęcia natury
Fizyka teoretyczna
Biologia teoretyczna
Biochemia
Biologia molekularna
Ornitologia
Rośliny Polski
Botanika
Zoologia
Internetowe ZOO
Związki czynne roślin
Pierwiastki
chemiczne
Chemia nieorg.
Chemia organiczna
Ciekawostki
biologiczne
Ciekawostki
fizyczne
Ciekawostki
chemiczne
Ciekawe książki
Ciekawe strony www
Słownik

INFO
INFO O AUTORZE
KONTAKT

Do działu: BIOLOGIA MOLEKULARNA →

Depresja

Depresja to najczęściej występujące zaburzenie psychiczne, na które cierpi około 10% Polaków.

Depresja pojawia się głównie u osób młodych, pomiędzy 15 a 30 rokiem życia. Mężczyźni zapadają na nią rzadziej niż kobiety.
Choroba ta polega na głębokim i przedłużającym się obniżeniu nastroju. U chorego dominuje smutek i rezygnacja.

Wyróżniamy kilka różnych typów depresji:
  • zaburzenie afektywne jednobiegunowe – stany depresyjne są tutaj przeplatane stanami normalnego nastroju (remisjami)
  • zaburzenie afektywne dwubiegunowe – stany depresyjne przeplatają się ze stanami normalnego nastroju i manii (przesadnie dobrego nastroju)
  • dystymia – depresja z łagodnymi objawami, ale utrzymująca się długotrwale (ponad 2 lata)
  • depresja sezonowa – depresja, która zwykle pojawia się jesienią i zimą – w okresach niedoboru światła słonecznego
  • depresja poporodowa – rozwija się u 10-15% kobiet będących po porodzie, poronieniu lub aborcji
Szczegółowe objawy depresji przedstawiają się następująco:
  • trudności w postrzeganiu pozytywnych aspektów życia i nieumiejętność cieszenia się nimi, postrzeganie i przeżywanie negatywów
  • utrata zainteresowań
  • poczucie słabości i zmęczenia, niska aktywność
  • utrata wiary w siebie i niska samoocena
  • zaburzenia snu i popędu seksualnego
  • trudności z pamięcią i koncentracją
  • utrata łaknienia
  • uboga mimika i monotonny głos
  • myśli samobójcze
Depresja może mieć różne podłoże. Albo jest ona uwarunkowana genetycznie i rozwija się samoczynnie (depresja endogenna), albo jest ona związana z ciężką chorobą somatyczną, np. nowotworem, albo sygnałem do jej rozwoju jest jakieś ciężkie przeżycie, uraz lub przedłużający się stres (depresja psychogenna).

Obecnie przypuszcza się, że objawy depresji mają bezpośredni związek z niedoborem chemicznych neuroprzekaźników: serotoniny i noradrenaliny, które przenoszą sygnał pomiędzy neuronami takich części mózgu jak: układ limbiczny, podwzgórze i twór siatkowaty.

Depresja leczona jest farmakologicznie. Obecnie stosowane leki opierają się na 3 strategiach:
  • podwyższanie poziomu noradrenaliny w mózgu poprzez hamowanie jej zwrotnego wychwytu przez neurony (np. imipramina, mianseryna)
  • podwyższanie poziomu serotoniny w mózgu poprzez hamowanie jej zwrotnego wychwytu przez neurony (np. paroksetyna)
  • podwyższanie poziomu noradrenaliny i serotoniny w mózgu poprzez hamowanie ich rozkładu przez enzym: monoaminooksydazę-A (np. moklobemid)
Depresję sezonową leczy się współcześnie za pomocą dodatkowych dawek promieni świetlnych (fototerapia).
Nieleczona, ciężka depresja w 15% przypadków doprowadza do samobójstwa.

MACIEJ PANCZYKOWSKI

 Autor wortalu: Maciej Panczykowski, Copyright © 2003-2018 by Maciej Panczykowski