Nauki przyrodnicze
MENU
STRONA GŁÓWNA
Przyroda polska
Zdjęcia natury
Fizyka teoretyczna
Biologia teoretyczna
Biochemia
Biologia molekularna
Ornitologia
Rośliny Polski
Botanika
Zoologia
Internetowe ZOO
Związki czynne roślin
Pierwiastki
chemiczne
Chemia nieorg.
Chemia organiczna
Ciekawostki
biologiczne
Ciekawostki
fizyczne
Ciekawostki
chemiczne
Ciekawe książki
Ciekawe strony www
Słownik

INFO
INFO O AUTORZE
KONTAKT

Do działu: BIOCHEMIA →

Johimba - naturalny afrodyzjak

Johimba lekarska (Corynanthe yohimbe) to drzewo rosnące w środkowo-zachodniej Afryce (Kamerun). Należy do rodziny marzanowatych (Rubiaceae).
Kora tego drzewa była używana przez ludność tubylczą jako lek na gorączkę i kaszel. Znano również zdolność tego surowca do lokalnego znieczulania i do wywoływania halucynacji.

Główną substancją czynną kory johimby jest johimbina - alkaloid indolowy. Jej zawartość w korze (wraz z pokrewnymi alkaloidami) może sięgać nawet 1,5% masy.

johimbina

Johimbina blokuje selektywnie receptory (alfa-2) w obwodowej części układu współczulnego. Są one naturalnie wrażliwe na neuroprzekaźnik - noradrenalinę. Jako, że johimbina uniemożliwia noradrenalinie normalną interakcję ze wspomnianymi receptorami (częściowe porażenie układu współczulnego), to objawy działania tego alkaloidu są podobne do części symptomów pobudzenia układu przywspółczulnego. Obserwujemy wtedy spadek ciśnienia krwi, będący skutkiem rozszerzenia naczyń krwionośnych skóry, nerek, jelit i narządów płciowych.
Zdolność johimbiny do rozszerzania naczyń krwionośnych prącia, a także do pobudzania ośrodka erekcji w rdzeniu kręgowym, spowodowała, że alkaloid ten znalazł zastosowanie w leczeniu impotencji (w postaci chlorowodorku).
Johimbina jest również używana jako afrodyzjak, który zaczyna działać około 30 minut po zażyciu.
Substancja ta w większych dawkach jest wysoce toksyczna i powoduje takie niepożądane objawy jak: przyspieszone bicie serca, nadciśnienie, nadmierne pobudzenie i halucynacje.

MACIEJ PANCZYKOWSKI

 Autor wortalu: Maciej Panczykowski, Copyright © 2003-2018 by Maciej Panczykowski